دختران و محبت

بسم الله الرحمن ارحیم

امام صادق علیه السلام:

اَلْبَنَاتُ حَسَنَاتٌ وَ اَلْبَنُونَ نِعَمٌ فَالْحَسَنَاتُ تُثَابُ عَلَیْهِنَّ وَ اَلنِّعْمَةُ تُسْأَلُ عَنْهَا. دختران حسنه اند و پسران نعمت اند. برای حسنات پاداش آید و از نعمت ها بازخواست شود.1

این روزها از خبرهای بدی که زیاد در فضای مجازی منتشر میشود و فکر مرا به خود مشغول کرده است، در مورد ظلمیست که به دختران میرود! فرار دختران از خانه ی امن پدری، خودکشی دختران کم سن و سال، بد اخلاقی ها و بدخلقی ها و رابطه های پنهانی با جنس مخالف و آبروریزی های غیر قابل تحمل برای خانواده ها و...

فکر می کنم و فکر می کنم... این دختران چه می جویند؟

در دل دوستی های خیابانی در فضای مجازی، به دنبال چه می گردند؟ بیشتر و بیشتر می اندیشم تا به یک قطعه پازل گم شده می رسم ... محبت

آری دختران ما محبت گم شده در خانه ی امن پدری را در فضای نا امن مجازی جستجو می کنند!

می بینم پدرانی که دختر را موجودی اضافی و تیشه ای می دانند که به ریشه ی زندگی شان صدمه می زند وحتی از لبخندی خشک یا بوسه ای بر گونه ی تبدار و مشتاق از محبتشان دریغ می ورزند!